Altmış üç yaşım var, mən təqaüdçü müəlliməm. Otuz il tarix müəllimi işləmişəm, nəsillər böyütmüşəm, minlərlə şagirdə dərs demişəm. İndi təqaüddəyəm, vaxtım çox, gəlirim az. Həyat yoldaşımla birlikdə kiçik bir mənzildə yaşayırıq, uşaqlar böyüyüb, evlənib, ayrı yaşayırlar. Təqaüd günlərimiz sakit keçir, səhərlər qəzet oxuyuram, günorta xanımla çay içirik, axşamlar televizora baxırıq. Darıxıram, bilirsiniz? Otuz il işdən sonra birdən boş qalmaq çətindir. Həyat yoldaşım deyir ki, get dostlarla görüş, gəz, vaxt keçir. Amma dostlar da işdə, onların vaxtı yox.

Keçən il noyabr ayı idi. Çöldə soyuq, yağışlı bir gün. Evdə tək idim, xanım bazarçılığa getmişdi. Pəncərədən çölə baxır, yağışı seyr edirdim. Birdən nəvəm Elgün gəldi, on yeddi yaşı var, başı buludlarda. Gəldi, salam verdi, oturdu yanıma. Dedim, nə var, nə yox? Gülümsədi, dedi: "Baba, sənə bir şey göstərim". Telefonunu çıxartdı, nə isə göstərməyə başladı. Anlamadım əvvəlcə, rəngarəng şeylər, oyunlar. Dedi, bu onlayn kazinodur, bax belə oynayırlar. Mən təəccübləndim, dedim: "Oğlum, bu qumardır, oynama". Güldü, dedi: "Baba, qorxma, kiçik məbləğlərlə əylənirəm, heç nə itirmirəm".

Elgün getdi, mən düşündüm. Axı mən heç vaxt qumar oynamamışam, günahdır, haramdır deyə düşünərdim. Amma nəvəm oynayır, demək ki, pis bir şey deyil? Axşam xanıma danışdım, o da dedi: "Qoy oynasınlar, gəncdirlər, əylənirlər. Sən də bir bax, bəlkə sənə də xoş gələr". Təəccübləndim, xanımımın bu sözünə. Amma düşündüm, niyə də yox? Heç olmasa vaxt keçər.

Bir neçə gün sonra, Elgün yenə gələndə, dedim: "Oğlum, gəl mənə də göstər bu oyunları". Çox sevindi, telefonu açdı, qeydiyyatdan keçməyə kömək etdi. Məlumatlarımı doldurduq, dokument nömrəmi yazdıq, hər şey qaydasında idi. Sonra dedi: "Baba, indi bir az pul yatırmalısan". Mən bir az qorxdum, amma cibimdən iyirmi manat çıxartdım, dedim yatır. Elgün kömək etdi, pul yatırıldı. Sonra oyunları göstərməyə başladı.

Ən çox xoşuma gələn oyun sadə oyunlar oldu, kart oyunları, rulet kimi şeylər. Elgün izah etdi, mən anlamağa çalışdım. İlk gün çox oynamadım, bir az uddum, bir az uduzdum, nəticə sıfıra yaxın idi. Amma maraqlı idi. Gəncliyimdə nadir hallarda karto oynayardıq, dostlarla, amma heç vaxt pul üçün. Bu başqa bir şey idi, ekranda, rəngarəng, həyəcanlı.

Tədricən öyrəşdim. Hər gün bir az oynayırdım, kiçik məbləğlərlə. İyirmi manat, otuz manat, itirsəm də üzülmürdüm, qazansam sevinirdim. Xanım baxırdı mənə, gülürdü, deyirdi: "Sən də uşaq kimi oynayırsan". Mən də gülürdüm, deyirdim: "Heç olmasa vaxt keçir, darıxmıram". Həqiqətən də darıxmırdım artıq. Səhərlər qəzet oxuyurdum, sonra bir az oynayırdım, günorta xanımla çay içirdim, axşam yenə oynayırdım. Həyatıma bir rəng gəlmişdi.

Dekabr ayında bir hadisə oldu. Ayın on beşi idi, yadımdadır, qar yağırdı. Evdə tək idim, xanım qonşuya getmişdi. Mən oynayırdım, sakitcə, rahatca. Birdən oyun dəyişdi, rulet oynayırdım, qırmızıya qoymuşdum. Top fırlandı, fırlandı, dayandı. Qırmızı. Uddum. Yenə qoyduq, yenə qırmızı. Yenə uddum. Beş dəfə dalbadal qırmızı gəldi. Mən inana bilmirdim. Hesabıma baxdım, iyirmi manat yatırmışdım, indi orada iki min manatdan çox pul var idi. Oturduğum yerdə donub qaldım. Sonra ayağa qalxdım, pəncərəyə yaxınlaşdım, çölə baxdım. Qar yağırdı, gözəl, ağ qar. Geri qayıtdım, yenə baxdım. Pul hələ də orada idi.

Xanım gələndə mən hələ də şokda idim. Ona dedim, göstərdim. O da təəccübləndi, dedi: "Nə deyirsən, bu qədər pul?" Bəli, iki min dörd yüz manat. Mənim dörd aylıq təqaüdüm. Nə edəcəyimizi bilmirdik. Əvvəlcə sevindik, sonra bir az qorxduq, sonra yenə sevindik. Axşam nəvəm Elgünə zəng etdim, dedim, oğlum, nə edək? O da dedi: "Baba, tez pulu çıxart, sonra baxarsan". Mən də elə etdim. Hesaba daxil oldum, çıxartmaq üçün əməliyyatları başladım. Əvvəlcə bir az çaşdım, sonra yadıma düşdü ki, mostbet withdrawal rules var, onları oxumuşdum əvvəllər. Hər şey sadə və aydın idi. Bir neçə klik, təsdiq, və proses başladı. Bir həftəyə pul kartıma gəldi.

İki min dörd yüz manat. Bu pulla nə edəcəyimizi düşünməyə başladıq. Xanım dedi: "Gəl tətilə gedək, illərdir getmirik". Doğru söz. İyirmi ildir ki, tətilə getməmişdik, iş, uşaqlar, qayğılar. Qərar verdik, gedək Türkiyəyə, Antalyaya. Bilet aldıq, otel bron etdik, çamadanları yığdıq. Uşaqlar da sevindi, dedilər gedin, dincəlin. Yanvar ayında getdik. On gün Antalyada